گيج ، مبهوت و ترسيده .... حال اين روزهاي من

خیلی سخت خیلی .

بابا مرد ، از بس که جان ندارد

دیروز توکلاس عکاسی سیاه وسفید ، عکس من را به عنوان بهترین پرتره انتخاب کردند و بین اون همه عکس به عنوان اولین عکس چاپش کردیم . دکتر ستاری گفت : کورونی پسر منظبطی نیست ولی عکاس خوبی !

خیلی از دکتر ستاری خوشم میاد . از اونایی که میشه دربارشون گفت یک استاد واقعی . شاید اگه چند سال زودتر باهاش آشنا میشدم به جای روزنامه نگاری میرفتم دنبال عکاسی ! البته حالا هم به این فکر افتادم که عکاسی را خیلی جدی بگیرم .
پ ن : دیدن عکس توتشتک ظهور خیلی کیف داره ، مثل آفرینش میمونه ....

شیراز هستم . پیش بابا ، که حالا به جز یک نگاه خیره و نفس های به شماره افتاده هیچی ازش نمونده . مامان واقعیت را قبول نمیکنه و فقط اشک میریزه . همینطور داداشم .... با وجود اینکه میدونه بابا حتی برای سرم گرفتن هم مشکل داره ،  شربت های تقویتی میگیره واسه بابا و هی میپرسه ، یعنی هیچ راهی وجود نداره ....
بهمن دیروز بابا را برده بود حمام و صورتش را اصلاح کرده بود . میگفت حتی زیر دوش هم بابا واکنشی نشون نمیداد ....
اصلا روزهای خوبی نیست

رفتم شمال ، همون جایی که پارسال رفته بودم . فرقش این بود که پارسال یکی را تو زندگیم داشتم ، امسال نیست ....

و خوش گذشت ، همین .